Biżuteria w starożytności

W okresie starożytności głównym kruszcem przy tworzeniu niezwykłej biżuterii było złoto. Dzięki jego właściwościom polegającym na nieśniedzieniu oraz dużej rozciągliwości było łatwym do obróbki materiałem. Biżuteria egipska sprzed pięciu tysięcy lat to głównie niesamowite bransolety, wisiorki, naszyjniki, pierścienie, opaski, diademy, napierśniki oraz ozdobne kołnierze. Spełniała ona rolę magiczną i religijną. Amulety produkowane z materiałów uzależnionych od statusu społecznego towarzyszyły Egipcjanom przez całe ich życie a także po ich śmierci.

Około dwa i pół tysiąca lat przed naszą erą w starożytnej Grecji sztuka wyrobu biżuterii opierała się na misternych formach muszli, kwiatów czy chrząszczy zdobionych kolorowymi kamieniami szlachetnymi. Podstawowymi materiałami służącymi do ich wyrobu były złoto, srebro oraz złocony brąz. Używano barwnych szmaragdów, granatów, ametystów, a także pereł. Misterni greccy rzemieślnicy łączyli również złoto ze szkłem, emalią i rzeźbionymi agatami. Będące w obiegu monetarnym złoto w starożytnym Rzymie stało się łatwym do zdobycia materiałem służącym do wyrobu biżuterii. W złoto oprawiano przywiezione ze Sri Lanki szmaragdy, granaty, bursztyny oraz indyjskie diamenty. Do wyrobu biżuterii rzymianie używali zdobytych z północnych terenów Anglii skamieniałych kawałków drewna.

Z czasem wyrób biżuteryjnego złota sprowadził się do wykorzystani techniki teksturowania. Głównymi ozdobami ówczesnych rzymian były duże strzałki i sprzączki dekorowane kamieniami, podtrzymujące lub spinające odzież, naszyjniki, bransolety, kolczyki, a także wypełniane perfumami wisiorki.

Wykonanie i projekt: Agencja interaktywna LALART - strony internetowe.